you're reading...
Robert Kurz

Robert Kurz “Από την Σκύλλα στη Χάρυβδη”

Το δίλημμα της λιτότητας, που πρόκειται να σώσει το Ευρώ, δεν θα προξενήσει τον πληθωρισμό, αλλά το αντίθετο του.

του Robert Kurz

πρώτη δημοσίευση :http://poetrymustbedonebyeachandeveryone.blogspot.gr/2015/07/blog-post_18.html
Δημοσιεύω ένα άρθρο του 2010 για τα τρία χρόνια από τον θάνατο του Ρόμπερτ Κούρτζ. Σύνδεσμος πρωτότυπου κειμένου:https://www.freitag.de/autoren/der-freitag/vom-regen-in-die-traufe-1Παλιότερες αναρτήσεις με αφορμή την συγκεκριμένη ημερομηνία:2013: Μαρξ 2000 2014:Η προσομοίωση μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας και η βιωμένη χρεοκοπία της πραγματικότητας. 

Τα Κράτη περιπλέκονται όλο και περισσότερο στις αντιφάσεις της νομισματικής πολιτικής. Μόνο με την βοήθεια των πρωτοφανών δημοσιονομικών ελλειμμάτων, η παγκόσμια οικονομική κρίση θα μπορούσε προς το παρόν να μετριαστεί, χωρίς να διαφαίνεται μια αυτοτροφοδοτούμενη ανάκαμψη στον ορίζοντα. Εν τω παρόντι, το Αξίωμα ενός Κράτους εξοικονόμησης και η περιστολή του Δημόσιου χρέους ως η εφαρμοστική πολιτική του, απειλούν να καταπνίξουν εκ νέου την αδύναμη οικονομική δραστηριότητα. Η διεύθυνση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ερωτοτροπεί με την ιδέα ενός «ελεγχόμενου πληθωρισμού» ώστε να μεταθέσει το ανεξέλεγκτο πρόβλημα παραπέρα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρωζώνη έχει τοποθετηθεί στο επίκεντρο της νομισματικής κρίσης. Η διάρθρωση της νομισματικής ένωσης παρέδωσε τις παλαιές εθνικές κυριαρχίες με τα ανόμοια επίπεδα παραγωγικότητας και την άνιση οικονομική τους δύναμη σε μια κοινή κεντρική τράπεζα. Μια τέτοια παράδοση είχε σαν στόχο να καταστήσει εξωτερική μέσα από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία του ελλείμματος, την συγκεκριμένη εσωτερική αντίφαση. Στον βαθμό κατά τον οποίο, η δύναμη τους εξασθενεί, η ενδεχόμενη χρεοκοπία των οικονομικά αδύναμων κρατών της Ευρωζώνης μπορεί να γίνει ένας εκρηκτικός μηχανισμός μέσα στην νομισματική ένωση.
Ύστερα από τις εγγυήσεις και την ενίσχυση στο προβληματικό τραπεζικό σύστημα και μετά τα προγράμματα σταθεροποίησης των ελλειμμάτων η Ευρωπαϊκή Ένωση δρομολόγησε ένα τρίτο, ακόμα μεγαλύτερο πακέτο διάσωσηςγια την οικονομία των υποψηφίων σε πτώχευση Κρατών. Η ειρωνεία συνίσταται στο γεγονός πως σε τέτοιου είδους συνθήκες, η Εσθονία εντάσσεται στην κοινότητα του ευρώ και εκθειάζεται κιόλας για την τήρηση των κριτηρίων σταθερότητας που δεν υφίστατανται πλέον. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει ξεκινήσει ήδη να αγοράζει τα άνευ αξίας κρατικά της ομόλογα. Όμως το πρόβλημα δεν έγκειται στην ονομαστική αξία των ελλειμμάτων που έχουν οι δήθεν «αμαρτωλοί» αλλά στην ανεπάρκεια της κεφαλαιακής τους ισχύος. Το ονομαστικό έλλειμμα όπως μετριέται από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν είναι μεγαλύτερο στην Γερμανία απ’ ότι στην Ισπανία. Ωστόσο η Γερμανία, μπόρεσε προς το παρόν να επιπλεύσει, μέσα από τα τεράστια εξαγωγικά της πλεονάσματα που προέρχονται απευθείας από την ζώνη του Ευρώ. Ήδη από το 2009 κι έπειτα, τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βιάζονται να περιορίσουν αυτή την «ανισορροπία». Σε αντίθεση με ό,τι ειπώθηκε, δεν είναι η Γερμανία που πρέπει να τιμωρηθεί για την εξαγωγική της δύναμη αλλά οι άλλοι που έπρεπε να δημιουργήσουν παρόμοιες συνθήκες για τους εαυτούς τους. Ωστόσο αυτές οι συνθήκες αποτελούν γεγονός για την Γερμανία διότι έχει τον μεγαλύτερο τομέα με χαμηλούς μισθούς στην Δυτική Ευρώπη και συσχετίζονται με την χρηματοοικονομική της ισχύ. Επ’ αυτού συνεπάγονται τα εξαγωγικά πλεονάσματα που μπορούν να χρηματοδοτηθούν μόνο μέσα από τα ελλείμματα των πιο ασθενέστερων οικονομικά χωρών. 

Αχαλίνωτη πλημμυρίδα χρημάτων.
Και τώρα η γάτα δαγκώνει την ουρά της!* Η ενδοευρωπαϊκή κυκλοφορία του ελλείμματος έφτασε σε τέλμα και φέρνει την αντινομία της νομισματικής ένωσης στην επιφάνεια. Η ανεξέλεγκτη μαζική εισροή χρημάτων από την ΕΚΤ και η εγκατάλειψη των κριτηρίων του Μάαστριχτ δεν έχουν μόνο οδηγήσει στον πληθωρισμό το Ευρώ αλλά έχουν ως πραγματικό αντίκρυσμα το ριζικό πάγωμα των Κρατικών προϋπολογισμών. Επί του παρόντος, τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σ’ έναν εθνικό σωβινισμό ενάντια στους«αμαρτωλούς». Αντιθέτως, η Αριστερά διαμαρτύρεται για το «τελεσίγραφο» της Γερμανίας στην Ευρωζώνη και την διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή η ιδεολογική συζήτηση δεν θέλει να συνειδητοποιήσει ότι εδώ, υπάρχει μια σχέση αμοιβαίας εξάρτησης. Η ακραία πολιτική της λιτότητας που ξεκίνησε να εφαρμόζεται ώστε να διασωθεί το Ευρώ, έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια ένα αποπληθωριστικό σοκ. Όταν η επαγόμενη στο Κράτος αγοραστική δύναμη στραγγίζεται, τότε η γενική υποτίμηση του εργατικού δυναμικού δεν είναι η μόνη πληθωρική συνέπεια, αλλά επίσης έπεται πλημμυρικά, η υποτίμηση του σταθερού κεφαλαίου (C) και των κεφαλαιουχικών αγαθών της Ευρωπαϊκής Επικράτειας. Αυτό καταδεικνύει πως η υποτιθέμενη εξαγωγική ισχύς της Γερμανίας μέσα στην ΕΕ, στέκεται πάνω σε πήλινα πόδια.
Μία διάσωση του Ευρώ και του τραπεζικού συστήματος, -που εν πάση περιπτώσει κρεμιέται σε μεγάλο βαθμό από την Κρατική σύριγγα, η οποία, πλέον, επίσης στηρίζεται πάνω σε επισφαλή κρατικά ομόλογα- λειτουργεί μόνο με τίμημα την ύφεση στις αδύναμες οικονομικά χώρες της Ευρωζώνης. Η πορεία για μία τέτοια σωτηρία έχει ήδη υποβληθεί στην Ελλάδα· θ’ ακολουθήσουν η Ισπανία, η Πορτογαλία και οι άλλες χώρες. Το αποτέλεσμα θα είναι μια έκρηξη της μαζικής ανεργίας στην Γερμανία που θα πλήξει ανταποδοτικά και την υπόλοιπη ΕΕ. Η με πάση θυσία πολιτική της λιτότητας στις χώρες της Ευρωζώνης που έχουν αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο -η οποία ισοδυναμεί με την κατάρρευση των εξαγωγών της Γερμανικής οικονομίας- απειλεί να βάλει τον προ πολλού καταταλαιπωρημένο προϋπολογισμό του Γερμανικού κράτους, στην ίδια θέση στην οποία έχουν περιέλθει, όσοι καταγγέλλονται ως αμαρτωλοί του ελλείμματος. Διότι η οικονομική ευρωστία ξεπέφτει σε κεφαλαιακή ανεπάρκεια. Αν εμφανιστούν τα αποπληθωριστικά επακόλουθα της επιβεβλημένης λιτότητας δια τελεσιγράφου, μια νέα μεταστροφή θα οδηγούσε σ’ ένα χαοτικό συνδυασμό αποπληθωριστικών και πληθωριστικών τάσεων: Στασιμοπληθωρισμού. Συνεπώς η κυβέρνηση της Μέρκελ δεν είναι σε θέση να επιβάλλει στην ΕΕ τα δικά της συμφέροντα αλλά η επιλογή της ταλαντεύεται ανάμεσα στην πανούκλα και την χολέρα. Και ούτε ο χρόνος μπορεί να επιστρέψει πίσω, προς έναν οικονομικά και νομισματικά εθνικό χώρο με την έννοια του σωβινισμού του γερμανικού μάρκου που βασιζόταν πάντοτε στον μονομερή προσανατολισμό του προς τις εξαγωγές. Το συνεχώς αυτοαναφερόμενο στην εθνική του οικονομία, γερμανικό μεγαλείο θα έφτανε στο σημείο να εκλείψει εντελώς. Οι εσωτερικές αντιφάσεις της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης γίνονται καταλύτης για ένα δεύτερο κύμα κρίσης.

*  Σ.τ.μ. Ιδιωματισμός της Γερμανικής γλώσσας που αναφέρεται στο αδιέξοδο που προκαλεί ένας φαύλος κύκλος.

Advertisements

About critiqueandpraxis

για να οπλίσουμε την κριτική στην καθημερινή δράση για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Tags

Anselm Jappe Erich Fromm Ernst Bloch Friedrich Engels Grundrisse Guy Debord Hegel Herbert Marcuze Kant Karl Marx Karl Marx & Friedrich Engels Leo Lowenthal Max Horkheimer Max Horkheimer & Theodor Adorno minima moralia Moishe Postone Otto Fenichel pdf Robert Kurz shoah Theodor W Adorno Walter Benjamin Γερμανική ιδεολογία Μαρξικές προσεγγίσεις άρθρα αλλοτρίωση αναδημοσιεύσεις αντικαπιταλισμός αντισημιτισμός αξία αποσπάσματα αφηρημένη εργασία αφηρημένος χρόνος για εκτύπωση διαλεκτική διαλεκτική του διαφωτισμού εθνικοσοσιαλισμός επανάσταση εργασία εργατική τάξη θέαμα ιδεολογία ιστορία ιστορικός υλισμός καπιταλισμός καπιταλιστική κρίση καταστασιακή διεθνής κεφάλαιο κοινωνιολογία κριτικές προσεγγίσεις κριτική θεωρία κριτική της αξίας κριτική της βίας κριτική του καπιταλισμού μαζική κουλτούρα μαρξισμός μεταφράσεις οικονομία ολοκαύτωμα ουμανισμός πολιτική οικονομία πολιτιστική βιομηχανία προκαπιταλιστικές κοινωνίες προς ένα νέο μανιφέστο σοσιαλισμός συλλογικά κείμενα συνεντεύξεις σχολή της Φρανκφούρτης τέχνη το αυταρχικό κράτος το κεφάλαιο φασισμός φιλοσοφία ψυχανάλυση ψυχολογία

Blog Stats

  • 35,831 hits
Flag Counter
%d bloggers like this: