you're reading...
Robert Kurz

Robert Kurz “Ο πόλεμος ενάντια στους Εβραίους”

Γιατί το παγκόσμιο κοινό στρέφεται κατά του Ισραήλ κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης

Οι πολιτικές αντιδράσεις στον πόλεμο στη Γάζα δείχνουν ότι όσο περισσότερο απειλητική στρατιωτικά γίνεται η κατάσταση για το Ισραήλ, τόσο λιγότερους φίλους έχει. Μια τεκτονική μετακίνηση στην ισορροπία δυνάμεων εμφανίζεται. Ήταν πάντα το θέμα ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή δεν ήταν απλά μια περιορισμένη συμπλοκή μεταξύ τοπικών συμφερόντων, αλλά μάλλον μια υποδειγματική και ιδεολογικά φορτισμένη προβολική σύγκρουση. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης θεωρήθηκε ως παράδειγμα για τον ανταγωνισμό μεταξύ δυτικού ιμπεριαλισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και ενός “αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου” για την ηγεσία του οποίου ανταγωνίζονταν η Ρωσία και η Κίνα. Η προπαγάνδα και των δύο πλευρών αγνοούσε τον διπλό χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ, το οποίο από την μία πλευρά ήταν ένα τυπικό κράτος στα πλαίσια της παγκόσμιας αγοράς, και από την άλλη πλευρά ήταν η απάντηση των Εβραίων στην εξαλειπτική ιδεολογία του αποκλεισμού του Ευρωπαϊκού και ιδιαίτερα του Γερμανικού αντι-Σημιτισμού. Το Ισραήλ είχε ενταχθεί σ’ έναν γεωπολιτικό αστερισμό στον οποίο δεν μπορούσε να αφομοιωθεί εντελώς.

Μετά την κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού και των “εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων” τα οποία είχαν καταρτίσει ένα πρόγραμμα “καθυστερημένης ανάπτυξης” πάνω στη βάση της παγκόσμιας αγοράς, ο χαρακτήρας αυτής της προβολικής σύγκρουσης άλλαξε εκ βάθρων. Στη θέση των κοσμικών αναπτυξιακών καθεστώτων εμφανίστηκε ο αποκαλούμενος Ισλαμισμός, ο οποίος μόνο φαινομενικά λειτουργεί σαν ένα παραδοσιακό θρησκευτικό κίνημα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μεταμοντέρνα κουλτουραλιστική κρισιγενή ιδεολογία ενός μέρους των προ πολλού δυτικοποιημένων ελίτ των Ισλαμικών χωρών, η οποία αναπαριστά το αυταρχικό δυναμικό του μεταμοντέρνου και η οποία έχει εμποτιστεί με την απολύτως μη-Ισλαμική ιδεολογία του Ευρωπαϊκού αντι-Σημιτισμού. Τα τμήματα του κεφαλαίου στην περιοχή τα οποία απέτυχαν στην παγκόσμια αγορά, κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στους Εβραίους ως μια υποδειγματική πάλη ενάντια στην δυτική κυριαρχία. Αντιστρόφως, ο δυτικός κρισιγενής ιμπεριαλισμός, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, κατέστησε τον Ισλαμισμό τον νέο βασικό εχθρό, αφού πρώτα τον εξέθρεψε κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και τον προμήθευσε με όπλα.

Αυτός ο νέος αστερισμός οδήγησε σε ιδεολογικές εξαρθρώσεις απρόσμενων διαστάσεων. Ο νεοφιλελευθερισμός με τον καπιταλιστικό του πόλεμο της παγκόσμιας τάξης ενάντια στα “αποτυχημένα κράτη” των κρισιρρεπών περιοχών και στη Μέση Ανατολή, φάνηκε να ταυτοποιείται με το Ισραήλ. Έκτοτε, νεοφασιστικά ρεύματα ανά τον κόσμο έχουν ευθυγραμμιστεί με την αντι-Σημιτική “αντιστασιακή πάλη”, ακόμα κι όταν ταυτόχρονα υποκινούν ρατσιστικές διαθέσεις ενάντια στους μετανάστες από τις Ισλαμικές χώρες. Ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αριστεράς, επίσης, άρχισε να μεταφέρει χωρίς όρους τις δοξασίες του παλιού “αντι-ιμπεριαλισμού” στα ισλαμικά κινήματα και καθεστώτα. Κάτι τέτοιο μπορεί μόνο να περιγραφτεί ως πράξη ιδεολογικής αστοχίας, καθώς ο Ισλαμισμός αντιτίθεται σε όλα αυτά για τα οποία αγωνίζεται πάντα η αριστερά: διώκει τη Μαρξιστική σκέψη με ανηλεή καταπίεση και βασανιστήρια, τιμωρεί την ομοφυλοφιλία με την ποινή του θανάτου και αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως ανθρώπους β’ κατηγορίας. Η παραδοσιακή θρησκεία, επίσης, δεν είναι υπεύθυνη γι’ αυτό. Μάλλον πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας καπιταλιστικής πατριαρχίας εν καιρώ κρίσης, η οποία μπορεί επίσης να γίνει αισθητή με άλλους τρόπους στη δύση. Η ανίερη συμμαχία του “σοσιαλιστικού” καουδιγισμού του Ούγκο Τσάβες με τον Ισλαμισμό απλώς συνιστά μια γεωπολιτική επιβεβαίωση αυτού του ιδεολογικού εκφυλισμού, ο οποίος δεν περιλαμβάνει καμία απελευθερωτική προοπτική.

Από το ιστορικά απαράμμιλο κραχ του φθινοπώρου του 2008, ο παγκόσμιος αστερισμός αλλάζει για άλλη μια φορά. Τώρα γίνεται ξεκάθαρο ότι η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού και των εθνικών αναπτυξιακών καθεστώτων ήταν η κορυφή του παγόβουνου μιας γιγάντιας κρίσης της παγκόσμιας αγοράς. Ο νεοφιλελευθερισμός καταρρέει, και οι καπιταλιστικοί πόλεμοι της παγκόσμιας τάξης δεν είναι πλέον οικονομικά βιώσιμοι. Σ’ αυτήν την κατάσταση γίνεται σαφές ότι το Ισραήλ δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο παρά ένα πιόνι στη σκακιέρα του παγκόσμιου κρισιγενούς ιμπεριαλισμού. Ήδη η κυβέρνηση Μπους είχε υποτιμήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Τα συμφέροντα Ισραήλ και ΗΠΑ είναι διαφορετικά: ο Ομπάμα δεν έχει πια άλλο πολιτικό ή στρατιωτικό περιθώριο για ελιγμούς. Ο ισλαμικός πόλεμος ενάντια στους Εβραίους γίνεται αποδεκτός. Γι’ αυτό τον λόγο η επίθεση της Χαμάς με πυραύλους ενάντια σε ισραηλινούς πολίτες παρουσιάζεται ασήμαντη. Το παγκόσμιο κοινό περιγράφει υπερβολικά την αντεπίθεση του Ισραήλ ως “δυσανάλογη”. Οι παλαιστίνιοι στη Γάζα εξισώνονται ως θύματα με τη Χαμάς, σαν αυτή η κυβέρνηση να μην επικράτησε μέσω ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου με την κοσμική Φατάχ.

Μ’ αυτόν τον τρόπο η Ισλαμική προπαγάνδα που αφορά τη σφαγή αμάχων βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Στην πραγματικότητα, η Χαμάς – όπως ακριβώς η Λιβανική Χεζμπολάχ το 2006 – έχει πάρει τους πολίτες ως ομήρους, ενώ μετατρέπει τα Τζαμιά σε αποθήκες όπλων και επιτρέπει στα στρατιωτικά της μέλη ν’ ανοίγουν πυρ από σχολεία και νοσοκομεία. Η παγκόσμια κοινή γνώμη το παραβλέπει αυτό, από τη στιγμή που έχει ήδη αναγνωρίσει τη Χαμάς ως “δύναμη τάξης” μέσα στην κοινωνική κρίση. Γι’ αυτό τον λόγο, ο καπιταλιστικός πραγματισμός, ο οποίος φτάνει τόσο μακριά όσο και ο φιλελεύθερος αστικός τκύπος, στρέφεται αυξανόμενα ενάντια στο δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Αυτό είναι πραγματικά το μυστικό της νεο-κρατιστικής στροφής κατά την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας: οι ξεπεσμένες μάζες πρέπει να ειρηνοποιηθούν μ’ έναν αυταρχικό τρόπο: και γι’ αυτό ακόμα κι ο Ισλαμισμός είναι αποδεκτός, δεδομένου ότι έχει δημοκρατική νομιμοποίηση. Και μια αριστερά η οποία δεν έχει πια σοσιαλιστικούς σκοπούς και χαιρέκακη διάθεση απέναντι στην μεταμοντέρνα “απώλεια των βεβαιοτήτων”, απειλεί να αφομοιωθεί μέσα στην αυταρχική διαχείριση της κρίσης και να αποδεχτεί τον πόλεμο ενάντια στους Εβραίους ως ιδεολογικό επιστέγασμα. Η προβολική σύγκρουση κατόρθωσε μια ιδεολογική διάσταση παγκοσμίων διαστάσεων. Ενάντια στο ιδεολογικό mainstream θα πρέπει να προωθηθεί η θέση ότι η εξάλειψη της Χαμάς και της Χεζμπολάχ αποτελεί στοιχειώδη προϋπόθεση όχι μόνο για μια επισφαλή καπιταλιστική ειρήνη στην Παλαιστίνη, αλλά επίσης για μια βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών. Αν οι πιθανότητες γι’ αυτό είναι μικρές, τότε οι πιθανότητες για την κάθοδο της παγκόσμιας κοινωνίας στην βαρβαρότητα είναι μεγάλες.

Μετάφραση: Marxist Reloaded

Πηγή: http://www.exit-online.org/textanz1.php?tabelle=transnationales&index=1&posnr=150&backtext1=text1.php

 

Advertisements

About critiqueandpraxis

για να οπλίσουμε την κριτική στην καθημερινή δράση για τον κομμουνισμό

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Tags

Anselm Jappe Erich Fromm Ernst Bloch Friedrich Engels Grundrisse Guy Debord Hegel Herbert Marcuze Kant Karl Marx Karl Marx & Friedrich Engels Leo Lowenthal Max Horkheimer Max Horkheimer & Theodor Adorno minima moralia Moishe Postone Otto Fenichel pdf Robert Kurz shoah Theodor W Adorno Walter Benjamin Γερμανική ιδεολογία Μαρξικές προσεγγίσεις άρθρα αλλοτρίωση αναδημοσιεύσεις αντικαπιταλισμός αντισημιτισμός αξία αποσπάσματα αφηρημένη εργασία αφηρημένος χρόνος για εκτύπωση διαλεκτική διαλεκτική του διαφωτισμού εθνικοσοσιαλισμός επανάσταση εργασία εργατική τάξη θέαμα ιδεολογία ιστορία ιστορικός υλισμός καπιταλισμός καπιταλιστική κρίση καταστασιακή διεθνής κεφάλαιο κοινωνιολογία κριτικές προσεγγίσεις κριτική θεωρία κριτική της αξίας κριτική της βίας κριτική του καπιταλισμού μαζική κουλτούρα μαρξισμός μεταφράσεις οικονομία ολοκαύτωμα ουμανισμός πολιτική οικονομία πολιτιστική βιομηχανία προκαπιταλιστικές κοινωνίες προς ένα νέο μανιφέστο σοσιαλισμός συλλογικά κείμενα συνεντεύξεις σχολή της Φρανκφούρτης τέχνη το αυταρχικό κράτος το κεφάλαιο φασισμός φιλοσοφία ψυχανάλυση ψυχολογία

Blog Stats

  • 37,476 hits
Flag Counter
%d bloggers like this: